Την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2025 επισκεφθήκαμε η Β΄τάξη του σχολείου μας την περιοχή της Πλάκας στο κέντρο της Αθήνας. Ύστερα από τον λίγο ελεύθερο χρόνο που είχαμε για να περπατήσουμε στη γύρω περιοχή, συγκεντρωθήκαμε όλοι, μαθητές και συνοδοί καθηγητές, στο μνημείο του Λυσικράτους. Στο σημείο αυτό, ο ξεναγός μας μας μίλησε για τον αρχαιότερο δρόμο, την οδό Τριπόδων. Μας εξήγησε τι ήταν οι τρίποδες και πώς συνδέονται με το μνημείο που είχαμε μπροστά μας. Έπειτα περπατήσαμε ως το αρχοντικό των Μπενιζέλων, ένα από τα λίγα παραδείγματα ανάλογων αρχοντικών που σώζονται στη νότια Ελλάδα. Ακολούθησε η Οικία του Καδή, γνωστή και ως «σπίτι του Καδή» ή «Οικία Κοκοβίκου» από την ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα». Βρίσκεται κοντά στην οδό Τριπόδων και ήταν η έδρα του τελευταίου Καδή της Αθήνας, Χατζή Χαλίλ Εφέντη, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει τη σφαγή χιλιάδων Αθηναίων κατά την Επανάσταση του 1821, πράξη που τον έκανε γνωστό.
Τα Αναφιώτικα ήταν η επόμενη περιοχή πάνω από την Πλάκα που επισκεφθήκαμε, «το κρυμμένο νησί της Αθήνας». Σπιτάκια κυριολεκτικά σκαρφαλωμένα στους βράχους, στους πρόποδες της Ακρόπολης, στέγασαν κάποτε Αναφιώτες εργάτες που ο βασιλιάς Όθωνας ενθάρρυνε να έρθουν για να βοηθήσουν στη μετατροπή της νέας πρωτεύουσας της ανεξάρτητης Ελλάδας σε μια σύγχρονη μητρόπολη. Εκπληκτική η θέα από εκεί επάνω: ο Λυκαβηττός, ο Υμηττός, η Πάρνηθα, το κέντρο της Αθήνας. Σειρά είχε το Μετόχι του Παναγίου Τάφου. Κάθε Μεγάλο Σάββατο, το Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα φτάνει πρώτα στο Μετόχι του Πανάγιου Τάφου στην Πλάκα και έπειτα διανέμεται στις υπόλοιπες εκκλησίες της Ελλάδας. Μάθαμε επίσης ότι εδώ, που κάποτε ήταν μοναστήρι, έχουν ταφεί μέλη της οικογένειας Παλαιολόγου, συγγενείς της αυτοκρατορικής οικογένειας....
Τελευταίος σταθμός σε αυτή την περιήγησή μας ήταν το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης. Είδαμε πώς ήταν το σχολείο στην Ελλάδα κυρίως τον 19 ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ού. Είδαμε ξύλινα θρανία, την έδρα του δασκάλου, τον μαυροπίνακα, βιβλία, τετράδια, κονδυλοφόρους, μελανοδοχείο και τετράδια με καλλιγραφικά γράμματα, το φυτολόγιο.
Τέλος, μας οδήγησαν σε μία αίθουσα όπου συμμετείχαμε σε προσομοίωση τάξης. Φορέσαμε τη σχολική ποδιά με τον χαρακτηριστικό κατάλευκο γιακά, πήραμε στα χέρια μας την τσάντα εκείνης της εποχής. Την αυστηρότητα της εποχής εκείνης ως προς τη συμπεριφορά των μαθητών, την προσεγμένη εξωτερική τους εμφάνιση, καθώς και τις συνέπειες της μη συμμόρφωσής τους, φρόντισαν οι συνεργάτες του μουσείου να μας τη μεταδώσουν με βιωματικό τρόπο.
Εν κατακλείδι, η επίσκεψή μας στο κέντρο της Αθήνας ήταν μία πολύ όμορφη εμπειρία, γεμάτη εικόνες, γνώση και ενδιαφέρουσες δραστηριότητες.
Ιωάννα Νικήτα
Ελένη Νικήτα
Λουπασάκη Ειρήνη
